ادبیات نمایشی در ایران مغفول مانده است/ نادیده گرفتن اعتبار فرهنگی

به گزارش خبرنگار مهر، صدیقی دبیر اجرایی سومین همایش «رادی شناسی» در ابتدای این نشست رسانه‌ای با اشاره آغاز فعالیت بنیاد اکبر رادی از 5 سال قبل درباره برگزاری همایش «رادی شناسی» توضیح داد: همایش را با هدف بررسی تازه آثار رادی و معرفی پژوهشگران جوان که فعالیت‌های خوبی در این زمینه داشته‌ و دارند برگزار می‌کنیم که پس از برگزاری مقالات منتخب در جلد سوم کتاب مقالات رادی شناسی منتشر خواهد شد.

وی ادامه داد: با همکاری هیأت مدیره بنیاد به دنبال فعال کردن بخش بین‌الملل بنیاد هستیم تا آثار زنده‌یاد رادی به زبان‌های انگلیسی و عربی ترجمه شود و در اختیار مخاطبان دیگر کشورها قرار بگیرد. بر همین اساس ا بتدا نمایش‌نامه‌های کوتاه‌تر زنده‌یاد رادی برای ترجمه و آماده می‌شود که به عنوان مثال می توان به نمایشنامه «ازپشت شیشه ها» و «کاکتوس» اشاره کرد.

فریندخت زاهدی دبیر همایش پژوهشی «رادی شناسی» هم در ادامه این نشست یادآور شد: ما برای تحقق بخشیدن به ثبت و دریافت مجوز بنیاد رادی چند سالی است تلاش می‌کنیم و به نظر من این مهمترین حرکتی است که ممکن است در حوزه فرهنگ و هنر یک اجتماع انجام شود. بنیان‌گذاشتن یک حرکت فرهنگی به ویژه برای نسل آینده اهمیت بسیار زیادی دارد.

وی تصریح کرد: ما نیاز داریم فعالان تئاتری را که نقش موثری در حوزه ادبیات نمایشی ایران داشتند و در تمام طول زندگی خود در این زمینه فعالیت کردند، به عنوان یک نقطه عطف تاریخی ارزش‌گذاری کرده و اعتبار ببخشیم.

این مدرس شناخته شده تئاتر با اشاره به کم‌ توجهی مدیران در زمینه ادبیات نمایشی ایران، توضیح داد: متاسفانه در معرفی فعالان ادبیات دراماتیک ما طی 100 سال گذشته به خوبی عمل نکردیم و هر گز تلاش نکردیم فعالیت‌های ادبی تئاتر را به صورت جدی پیگیری کنیم. ما امروز برای بها دادن به فعالیت‌های نمایش‌نامه نویسی که 50 سال از عمر خود را صرف نویسندگی کرد، تلاش می‌کنیم تا آنچه گذشتگان انجام نداند و شاید آینده‌گان نیز از آن غافل باشند، انجام شود.

زاهدی ادامه داد: در رابطه با شعر، سینما و نقاشی صحبت‌های زیادی شده است اما از آنجا که نتوانستیم ادبیات نمایشی را درقالب شیوه‌ای معتبر و فرهنگ‌ساز معرفی کنیم، این هنر را فقط به صحنه واگذار کردیم و چون صحنه‌ها در بعضی موارد مراقب این اعتبار فرهنگی نبودند، ادبیات نمایشی ایران در حال نزول است.

این پژوهشگر و مترجم تئاتر ایران درباره اهمیت همایش پژوهشی «رادی شناسی» توضیح داد: ما با بحث‌های تئوریک مربوط به ادبیات نمایشی می‌توانیم اعتبار این هنر را آنچنان که هست به جامعه معرفی کنیم، چون اگر غیر از این باشد و بی‌توجهی صورت بگیرد هنرمندان جوان را به سوی تئاتری سوق خواهیم داد که فاقد ارزشهای اجتماعی و فرهنگی است.  در این رویداد از 3 استاد هنرهای نمایشی قطب‌الدین صادقی، بهروز محمودی بختیاری و بهرام جلالی‌پور و  همچنین دانش آموختگان تئاتر در مقطع فوق لیسانس که پایان‌نامه‌های آن‌ها در خصوص آثار اکبر رادی است دعوت کردیم تا آثار خود را ارائه کنند.

در ادامه این نشست نیز عطاء‌الله کوپال مدیرعامل بنیاد اکبر رادی با بیان اینکه بنیاد رادی با همدلی اعضای خانواده، دوستان و شاگردان زنده یاد رادی در سال 86 تشکیل شد و تنها بنیادی است که به نام یک نویسنده تاسیس شده و تا امروز به کار خود ادامه داده، یادآور شد: سال‌های زیادی از تولد هنر نمایش‌نامه نویسی در ایران نمی‌گذرد و  این هنر به حمایت جدی نیازمند است.

وی درباره اهمیت زنده‌یاد اکبر رادی در عرصه تئاتر ایران تصریح کرد: اهمیت رادی در نمایش‌نامه نویسی معاصر ایران تا حدی است که اگر روزگاری قرار باشد درباره سبک زندگی مردم ایران طی دهه‌های گذشته پژوهش و تحقیق صورت بگیرد این امر بدون مطالعه آثار رادی کامل نخواهد بود. آثار رادی نگاهی عمیق به زندگی ایرانیان طی چند دهه انداخته و پژوهش درباره آثار او به نوعی توجه به عمق فرهنگ جاری در خانه‌های ایرانیان است.

مدیرعامل بنیاد اکبر رادی تأکید کرد:  بحث درباره ادبیات نمایشی در رسانه‌های ما مغفول مانده و به عنوان نمونه شاهد هستیم در رسانه ملی برای معرفی یک بازیکن 16 ساعت برنامه در شبکه‌های مختلف نشان داده می‌شود اما اثری از معرفی یک نمایش‌نامه نویس ایرانی در این رسانه نیست. تئاتر یک ضرورت اجتماعی است. در زمان اشغال فرانسه در جنگ جهانی دوم نانوایی‌ها و سالن‌های تئاتر باز بودند زیرا تئاتر خوراک فرهنگی جامعه است.

در پایان این نشست برگزار کنندگان سومین همایش پژوهشی «رادی شناسی» از تمامی پژوهشگران و نویسندگانی که تمایل به تحقیق درباره آثار زنده یاد اکبر رادی را دارند، دعوت کردند تا آثار خودر ا به دبیرخانه تحویل دهند تا پس از داوری امکان انتشار پژوهش‌ها در جلد سوم مجموعه مقالات رادی شناسی فراهم شود.